Super Meat Boy 3D Recenzja

Super Meat Boy 3D – Recenzja. Wymiar krwawej jatki zyskuje głębię

Przenoszenie kultowych, na wskroś dwuwymiarowych platformówek do pełnego środowiska 3D to dla deweloperów niemal zawsze spacer po polu minowym. Historia branży gier wideo zna wiele przypadków, w których obiecujące projekty poległy na tak fundamentalnych kwestiach, jak zła praca wirtualnego operatora kamery, czy problemy z prawidłową oceną głębi przez gracza. Zbyt często w procesie tej transformacji gubi się gdzieś sam rdzeń rozgrywki, a absolutna, co do piksela precyzja, która stanowiła o gigantycznym sukcesie oryginału, tonie w chaosie źle zaprogramowanych hitboxów.
Oryginalny Super Meat Boy z 2010 roku to tytuł pomnikowy, będący w wielu kręgach wręcz synonimem masochistycznego poziomu trudności i jednym z filarów rewolucji sceny indie. Nic więc dziwnego, że zapowiedź przeniesienia tej specyficznej formuły w trzeci wymiar budziła równie wiele ekscytacji, co uzasadnionego niepokoju. Z nieskrywaną ulgą można jednak już na wstępie stwierdzić, że nowa, przestrzenna odsłona przygód mięsnego chłopca zręcznie omija większość pułapek czyhających na twórców gier 3D. Otrzymujemy tu doświadczenie, które jest równie satysfakcjonujące, co brutalne, udowadniając przy tym dobitnie, że ten klasyczny model rozgrywki wciąż ma w sobie mnóstwo niespożytej energii.
Jak trafnie ujęto to w oryginalnym tekście, najprostszym i zarazem najcelniejszym sposobem na wytłumaczenie, czym dokładnie jest ta gra, jest po prostu wskazanie palcem na jej tytuł. Twórcy na szczęście nie próbowali na nowo wymyślać koła, eksperymentować z otwartymi światami ani tworzyć sztucznej, zupełnie nowej tożsamości dla swojej flagowej marki. Otrzymujemy tu dokładnie to samo, doskonale nam znane i ociekające osoczem wyzwanie zręcznościowe, ale umieszczone w pełni poligonalnej przestrzeni. Zamiast silić się na niepotrzebną rewolucję i wyważanie otwartych drzwi, deweloperzy skupili się na upewnieniu się, że sprawdzona formuła – oparta na ciągłym umieraniu, uczeniu się układu planszy na pamięć i błyskawicznym odradzaniu się – wciąż potrafi wywołać na twarzy wypieki i podnieść tętno.
Przejście w trzeci wymiar niosło ze sobą oczywiście ogromne obawy o jakość sterowania. Wymagający idealnego „timingu” i małpiej zręczności klasyk sprzed lat opierał się na chirurgicznej kontroli postaci. Jak trzeźwo zauważono w podsumowaniu, ze względu na samą specyfikę nowej, przestrzennej perspektywy i konieczność nawigowania w osi Z, gra traci minimalnie na tej absolutnej, dwuwymiarowej precyzji. Nie jest to jednak wada dyskwalifikująca. Fizyka postaci, na czele z jej charakterystyczną, lekko śliską bezwładnością i specyficznym ciężarem, została zaadaptowana do nowych realiów na tyle rzetelnie, że po krótkim treningu wciąż mamy poczucie pełnej kontroli nad losem naszego bohatera. Skoki, łańcuchy odbić od pionowych ścian i ryzykowne uniki w locie dają mnóstwo surowej frajdy. Porażki, choć liczone tu w setkach, rzadko wydają się niesprawiedliwe, a system natychmiastowych respawnów sprawia, że odruchowo wciskamy przycisk restartu, nakręcając syndrom „jeszcze tylko jednej próby”.
To, co jednak niezaprzeczalnie najbardziej błyszczy w Super Meat Boy 3D, to bez wątpienia projekty samych lokacji. Level design to absolutny majstersztyk sadystycznej inżynierii. Architektura poziomów doskonale radzi sobie z systematycznym, rygorystycznie zaplanowanym wprowadzaniem nowych rodzajów zagrożeń oraz wyzwań platformowych w stałym, bardzo równym tempie. Gracz nigdy nie jest rzucany na pożarcie w sposób chaotyczny. Każda nowa mechanika, czy to przerażające wirujące piły tarczowe, baseny pełne kwasu i soli, czy zapadające się platformy, jest najpierw prezentowana w relatywnie „bezpiecznym”, odizolowanym otoczeniu. Dopiero gdy nasz mózg w pełni przyswoi i zrozumie zasadę jej działania, gra zaczyna łączyć ze sobą różne, z pozoru niepasujące do siebie elementy, tworząc z nich mordercze tory przeszkód. Taka krzywa uczenia sprawia, że stale czujemy realny progres własnych umiejętności, nawet jeśli w drodze do celu nasz bohater zdążył zamienić się w czerwoną plamę kilkadziesiąt razy.
Na osobny akapit zasługuje również oprawa audiowizualna, która niezwykle udanie zaadaptowała stary, dwuwymiarowy styl flashowych gier do współczesnych, w pełni trójwymiarowych warunków. Gra zachowała swój groteskowy, lekko makabryczny, ale zarazem absurdalnie uroczy klimat. Krwawe ślady, które bohater zostawia na ścianach, podłogach i sufitach po każdym zgonie, wciąż są tu obecne. Pełnią one nie tylko funkcję humorystyczną, ale przede wszystkim służą jako fantastyczna wizualna mapa naszych poprzednich, nieudanych prób, podpowiadając, w którym miejscu musimy skoczyć o ułamek sekundy szybciej. Całości dopełnia rewelacyjny, pulsujący i agresywny soundtrack, który idealnie pompuje adrenalinę do krwiobiegu i pomaga wejść w ten specyficzny stan maksymalnego skupienia.

Podsumowanie

Eksperyment polegający na przeniesieniu jednej z najbardziej wymagających gier niezależnych wszech czasów w ramy pełnego 3D zakończył się niekwestionowanym, komercyjnym i artystycznym sukcesem. Tytuł z powodzeniem zachowuje ducha i klimat, za które fani pokochali serię ponad dekadę temu, udowadniając, że solidnie zaprojektowane podstawy rozgrywki potrafią obronić się niezależnie od liczby renderowanych wymiarów. To wciąż ten sam bezlitosny, sadystyczny i niewiarygodnie uzależniający test cierpliwości, który pochłonie Was na długie wieczory. To niezwykle udana ewolucja i bezbolesny skok w trzeci wymiar, który mimo zmiany perspektywy gubi po drodze zaledwie ułamek oryginalnej precyzji, dając w zamian potężny zastrzyk świeżości. Zdecydowanie warto.

Good

  • Poziomy
  • Poziom trudności
  • Wierny oryginałowi

Bad

  • Czasami sterowanie
8

Bardzo Dobra